Sponsorship Form

My Mother was born in March. Her Birthday provokes burst of emotions.

Remembering my Parents, 
Always in my Heart, my Thoughts and my Prayers

Olivera Markovic parents

My mother, Mila Mundric-Saljinska was Professor of mathematics and French, highly intelligent and educated, nicest and kindest lady I have ever known. She had genuine compassion for people, sincerely helping people for what she was respected from everybody. She was gifted for music with a wonderful lyric soprano, and was educated in opera singing in Nancy, France.

My Mom was devoted wife to my father and, beyond her physical abilities, was brave enough to bring him over the ocean to the National Institute of Health to try what, at this time, was a miracle to help him fighting his disease. This was reworded by the extension of his life, a blessing for the whole family. Wonderful loving, gentle Mom, wise, with ability to handle different situations with dignity and tact, always maximally supportive and completely devoted to her children (my brother Cvetko and me) and the family.

My father, Dr.Trajko Saljinski, was veterinarian doctor, PhD in veterinary science. He was long years Director of the Republic Institute of Microbiology, a leader of veterinary science in Macedonia and Yugoslavia, and internationally recognized for his achievements in vaccine development. He was awarded a title High Scientific Counsel for Veterinary Medicine and nominated for the National Academy of Science. The second he did not accept, because he thought that the Parkinson disease, that he got, will not allow him to fulfill his obligations according to his standards. My father was highly intelligent, blessed with genuine goodness and honesty, modest, gentle, patient and a very brave person. His decisions in life were guided by wisdom never by fear.

My father inspired me for science, and from my mother I inherited a talent for music and love for art. They both adored my husband, Nenad and we lived in perfect harmony. Our children, Svetomir and Mila were joy and blessing. Wonderful people, everlasting guide light for all of us for everything best in this world.

These are my beloved parents.

NEKA IM JE VECNA SLAVA

Tribute to my Grandfather

U ZNAK ZAHVALNOSTI I POSTOVANJA

Sacinila unuka 
Prof. Dr. Olivera Markovic

Olivera Markovic grandfather

Sa velikim zadovoljstvom, cascu i ponosom, prestavljam kratku Biografiju naseg Deda Jove, rodonacelnika porodice Mundric iz Bora.

G-din Jovan Petra Mundric je Solunski borac, Potpukovnik Jugoslovenske Kraljevske Vojske u penziji, nosilac Zlatne Medalje za Hrabrost, nosilac Belog Orla sa Macevima, Francuskog Krsta i Engleskog Vojnog Krsta

Jovan Mundric, sin Petra Mundrica, rodjen je 19 Avgusta 1876 godine u Slatini, srez Borski. Porodica se bavila zemljoradnjom I stocarstvom. Otac Petar je bio jedan od najvidjenijih ljudi u selu. Majku Simonu je rano izgubio, kao petnaestogodisnji decak. Imao je tri sestre, Stanu, Kalinu I Ruzu. Kalina I Ruza su rano umrle. Unuka Stane, cerka Milutina, je gospogja Persida Todorovic. Persida je cenjeni prosvetni radnik iz Bora, sada u penziji. Suprug Petar je nedavno preminuo, ima cerku Draganu I sina Dragana. Nasa sestra Persa nas je upoznala sa aktivnoscu Borske Biblioteke, ovom inicijativom, i povezala nas je sa Zavicajnim Odeljenjem.

Sa velikim zadovoljstvom, cascu i ponosom, prestavljam kratku Biografiju naseg Deda Jove, rodonacelnika porodice Mundric iz Bora.

Jovan Mundric je zavrsio osnovnu skolu u Slatini I zatim otisao na dalje skolovanje u Zemljoradnicku skolu u Bukovu kod Negotina. Putovali su na konjima, posto nije bilo drugog prevoza, Po zavrsetku skolovanja za odlican uspeh Jovan je dobio sadnice kalemljenih vocki. Desetak sadnica krusaka poklonio je svojoj sestri Stani. Porodica je sacuvala kucu u Slatini I pored kuce su jos uvek ostale dve kruske koje daju izvanredan plod i dan danas, posle vise od sto godina.

Krajem 1897, Jovan se je ozenio Ruzom iz Ostrelja. Imali su petorio dece Gligorija, Ljubisava, Roksandu, Radmilu I Desanku.

Sin Gligorije je zavrsio fakultet u Beogradu, inzenjer technolog, doktorirao u Nansiju, Francuska. U Jugosloveskoj vojsci je sluzio u artiljeriji I imao cin rezervnog porucnika. Radio je u Ministarstvu Rudarsva I bio jedan od Directora u Galenici. Ozenio se je Magdalenom Milosevic I imali kcer Ruzicu.

Sin Ljubisav je zavrsio eletromasinski fakultet u Beogradu I bio na specijalizaciji u Franscuskoj. Ucestvovao u Narodnosolobodilackom ratu. Bio je jedan od Direktora Elektro Srbije. Ozenio se je Milom Giric i imali Sina Jovana.

Kci Roksanda je zavrsila domacicku skolu, bila kratko udata, razvela se I ostala da zivi kod svog oca. Kci Radmila, nakon gimnazije je zavrsila Kolez za Francuski jezik u Nansiju. Bila je izuzetno nadarena za muziku I studirala paralelno muziku I solo pevanje u Nansiju Udala se za Dr. Trajka Saljinskog i imali dvoje dece Oliveru i Cvetana. Kci Desanka je zavrsila gimnaziju i ubrzo se udala za Zarka Ristica, sluzbenika Ministarstva Trgovine u Beogradu. Imali su dvoje dece Radomira i Branislavu.

G-din Jovan Mundric je imao dugu I uspesnu vojnu karijeru. U Maju 1898 stupio je u vojnu skolu. Posle sest meseci bio je proizveden za Kaplara. 1899 proizveden za Rezervnog Podnarednika, 1902 dobija cin Reservnog Narednika. 1910 unapredjen u cin Potporucnika.

Po povratku sa otsuzenja vojnog roka zaposlio se u Opstini Bor, a nakon toga stupio u sluzbu kod Franscuskog Drustva Rudnik Bor, u Bratinskoj Kasi.

1912 godime odazvao se mobilizaciji I otisao u rat sa Turcima. Ucestvovao u mnogim bitkama (Kumanovo, gonjenje neprijatelja do Gevgelije) I ostao u Makedoniji do zavrsteka rata sa Turcima. Bio se je razboleo od kolere. 1912 unapredjen u zvanje Porucnika.

Juna 1913 godine poceo je rat izmedju Srbije I Bugarske. Ucestvovao u bitkama, ranjen I evakuisan u bolnicu. Unapredjen za Kapetana II klase.

Jula 1914 na objavljenu mobilizaciju protiv Austrijanaca, ratovao kao komandir 1-ve cete 2-og bataljona (II poziva) I zatim komandir 4-te cete, 1- og bataljona 13-og puka (II poziva). 1915 godine unapredjen u Kapetana I klase. 1916/1918 komandir 2-ge cete, 2 bataljona 20-og pesadijskog puka, zatim do demobilizacije 1920 bio je komandir prve cete, I-og bataljona 15- og pesadijskog puka.

Jula 1920 godine unapredjen u cin Majora, Novembra 1925 unapredjen u cin Potpukovnika. Bio je ranjen u ratu I nekoliko meseci proveo u bolnici na lecenju.

Po demobilizaciji 1920 bio u sluzbi preduzeca Borskog Rudnika. Ugledan gradjanin, Clan Crkvenog Saveta, Potpresednik Crkvenog Opstinskog Saveta Opstine Bor (cit. Letopis Borske Parohije),G-din Mundric je aktivno ucestvovao u drustvenom zivotu i ostavio znacajan trag u svojoj sredini..

Odlikovanja: Zlatna Medalja za Hrabrost, Dva Bela Orla sa Macevima 5-og reda, Francuski Krst I Engleski Vojni Krst. Ove je podatke dao unuk Jovan, cime je mnogo doprineo informativnosti ovog dopisa.

Deda je preminuo 13 Avgusta 1965 godine u Boru I sahranjen zajedno sa svojom cerkom Roksandom na Starom Borskom Groblju.

Sledece pokoljenje su praunuci: Marija (Ruzica i Milutin Radulovic), Svetomir i Mila (Olivera i Nenad Markovic), Aleksandra i Zarko (Radomir i Zlatija Ristic), Nenad i Darko (Branislava i Drasko Zecevic), Mila i Ljubisa (Jovan i Nevenka Mundric ), Kamelija i Jasna (Cvetan i Svetlana Saljinski).

Postovanje I ljubav Deda Jovinih potomaka je takodje ugradjeno u ovom tributu Deda Jovi, koji nastvalja da zivi u nama kao svetli primer za svoje pokolenje.

Neka mu je Vecna Slava.

Deda sa unucima (Beograd, 1950)

Gornji red: Branislava, Ruzica, Olivera i Radomir
Donji red: Cvetan, Deda Jova, Jovan
***

Secanja na voljenog Deda Jovu od njegove unuke Olivere

Deda Jovu sam mnogo volela i postovala. Boravio je cesto kod nas u Skoplju I ostajao duze vremena. Svi smo uzivali u njegovom prisustvu. Secam ga se jos kao mala devolcica. Doziveo je da se udam, upoznao je I zavoleo Nenada, moga supruga, koji mi je pomogao da srocim ovaj tribut Dedi.

Mnogo smo razgovarli, druzili se, volela sam da slusam njegove dozivljaje iz rata, njegovim herojskim poduhvatima, njegove poglede na zivot, njegove mudrosti I njegove savete.

Voleo je da slusa kada bih svirala na klaviru. Ja sam paralelno isla u Muzicku Skolu u popodnevnim casovima I nekada sam se dockan vracala kuci. Secam se, bio je jedan deo puta koji sam se plasila da prolazim sama nocu. Ali, tu je bio Deda koji me je cekao na pocetku toga puta. Kao da ga sada vidim iz daljine, visokog, ispravljenog kako stoji veliki kao planina. Uvek bi mi srce zaigralo od radosti. A on, nije mogao tacno da zna kada cu ja stici, nije bilo telefona tada, ali on bi tu dosao I cekao, docekivao svoju unuku. Vodio me je cesto u bioskop, salili smo se, bio je pun duha.

Moj Deda Jova je bio izuzetno hrabar, stalozen, nadasve posten, cestit, skroman i izuzetno dobar covek. Kada bih putovala da ga posetim u Bor, u lokalnom vozu Zajecar-Bor pitali bi me nepoznati ljudi kod koga idem. Kada bih kazala kod Jovana Mundrica, ljudi su odmah reagovali;znali su ga kao izuzetno postenog I cestitog coveka postovane porodice Mundric.

Ovo je samo jedan mali deo Biografije Dedine, koju sada saljemo da bi se sacuvala uspomena. Ne moze se opisati postovanje za njega njegovih prijatelja, poznanika, a nadasve ljubav clanova njegove porodice od kojih sam ja samo jedan clan.

Deda Jova je bio sretan da doceka praunuka, Svetomira (Miska), sina Olivere i Nenada Markovica. Kada sam bila kod njega, poslednjih reci kojih se secam, bile su: “Poljubite mi Miska”.

Nikada zaboravljen, prisutan u nasim mislima, molitvama i nasim srcima-- nas dragi Deda Jova.

***

Secanja na Deda Jovu od Nenada

Ja sam Nenad, suprug Olivere. Upoznao sam Deda Jovu neposredno posle naseg vencanja 1961 u Skopju. U 1963 godini Skopje je zadesio Katastrofalni Zemljotres. Grad se srusio. Morali smo ponovo graditi I grad I nase zivote u njemu. Deda Jova je tada cesto dolazio kod nas iz Bora. Da nas poseti, posavetuje I pomogne nama koji smo postradali u tom Zemljotresu. Grad je jos bio razrusen, uglavnom smo ga primali u dvoristima jer su zgrade bile porusene ili planirane za rusenje. Jas am uzivao u razgovorima sa njim. Polako, odmereno, sa razmisljanjem, kako sto obicno rade pametni ljudi u njegovim godinama, razgovarali smo o svemu I ja sam vrlo rado slusao njegove price o stradanjima I velikom iskustvu koje je doneo iz tri Balkanska I dva Svetska rata. Nas Zemljotres nije bio nista manja katastrofa pa su njegovi saveti uvek bili dobrodosli. Sada, kada sam zamoljen da napisen jedan memento za njega, resio sam da sva secanja sakupim u jedan paragraph. Deda Jova je bio tipican primer svog naroda, one vitalne snage I mentalnog optimizma koji su mu pomogli da prezivi ratna stradanja, da se odrzi kao narod, I da jos podigne I skoluje pet deteta sve do visokih skola I dobrih pozicija u drustvu, da ih ozeni/uda I doceka unuke koji su takodje ponos porodice.

Jednom recju, Deda Jova je bio Srbin, pravoslavne vere, visionar, posten I ponosan covek koji se izdigao iz agrikulturne sredine do skolovanog visokog oficirskog kadra, cenjen u drustvu koje mu je davalo mnoge zadatke gde se cast i postenje cenilo. Kao vecina Srba u to vreme, bio je za Kralja I Otadzbinu za koju je dao veliki deo zivota I prolivao krv, ali je, kada se ta otadzbina srusila, poslao sinove u NOB da grade sledecu buducnost u zemjli kojoj je posvetio celi zivot, da bi njegovi potomci ziveli bolje i lepse od njega.

Ovaj kratki prikaz zavrsio bih redovima nased velikog pisca, “Blago onom k’o do vijeka zivi, imao se rasta I roditi”.

Referentni materijal za ovaj Tribut nalazi se u arhivu Zavicajnog Odeljenja Narodne Biblioteke u Boru.